Thuis in Griekenland

To Steki (een nieuwe werkplek)

Ergens in de verte blaft een hond. Ik lig op een vrijwel verlaten strandje op het Griekse eiland Samos. De blauwe zee, een paar lokale jongeren op een vervallen steiger en een oude caravan vormen het decor waarin de tijd voor altijd stil lijkt te staan. Voor mij althans. Want juist op dit moment wordt dit vredige tafereeltje verstoord door het gepruttel van een hoogbejaarde Opel Kadett die met hoge snelheid de berg afrijdt. De bestuurder knikt vriendelijk in mijn richting als hij zijn vehikel aan de kant van de weg zet. Hij stapt uit, gooit een emmer in de berm en verdwijnt via een geitenpaadje naar een houten schuur. Ook voor deze man is de Griekse middagzon veel te warm om in te werken. Ik sta op en loop in de richting van de caravan. 'To steki' staat er op een uitklapbord en vanuit een verroest gat lacht een jongen van een jaar of twintig me toe. Hoe hij hier zijn geld verdient is mij een raadsel, maar To Steki blijkt een heus verkooppunt van ijs, bier en frisdrank. Ik vraag hem om een gekoeld blikje Fanta Lemon en voor ik weer blootvoets terugslenter naar mijn schaduwplekje vraag ik hem toch nog even wat 'To steki' (spreek uit: tó stèkkie) betekent. De jongen probeert het in z'n beste engels uit te leggen en tot mijn grote verbazing is de betekenis van dit Griekse woord precies dezelfde als die van ons 'stekkie': de plek waar je je thuis voelt.

Inmiddels is het meer dan tien jaar later en zit ik in hartje Utrecht achter mijn nieuwe bureau. Afgelopen weekend verhuisde ik van een kleine ruimte aan een drukke straat naar een heerlijk rustige en ruime woning om de hoek. Het voelt als de verhuizing van een poppenhuis naar een droomkasteel. Ik kijk om me heen en zie door het hoge raam hoe avondzon de Domtoren kleurt. Mijn vriendin hangt een schilderijtje van Theophilos aan de muur, onze kat springt uit een half-lege verhuisdoos en ik voel plotseling inspiratie voor een nieuw hoofdstuk van het boek dat nooit afkomt. Al het goede lijkt in deze ruimte bij elkaar te komen. Dit is de plek waar ik me thuis voel, dit is mijn stekkie. Ergens in de verte blaft een hond.